9 November 1989 : val van de Berlijnse muur – 9 November 2016 : verkiezing van Donald Trump

np-van-wyk-louw-trump-berlynse-muur

Foto: GOPthedailydose.com


Gesprek met Alain de Benoist op de Bretoense webstek Breizh-info.com

(Die oorpsronklike onderhoud kan ook hier op Breizh-info.com se webtuiste gelees word)

Breizh-info.com: Wat is uw reactie na het bericht dat Donald Trump de verkiezing gewonnen heeft?

Alain de Benoist: 9 november 1989: val van de Berlijnse muur. 9 November 2016: verkiezing van Donald Trump als president. In beide gevallen, het einde van een wereld. De recente Nobelprijswinnaar voor literatuur, Bob Dylan, bleek een goede profeet: The times they are a-changin’!

We hebben zeer zeker een historische gebeurtenis beleefd. Decennialang speelden de Amerikaanse presidentsverkiezingen zich af als een duel met fluwelen handschoenen tussen twee kandidaten van het Establishment. Dit jaar werd er voor de eerste maal een anti-Establishment-kandidaat genomineerd en bovendien behaalde hij de overwinning. “Ondanks zijn grofheden”, zoals een journalist zei. Eerder dankzij deze grofheden, had men moeten zeggen, zodanig had het electoraat van Trump de buik vol van de politieke correctheid!

Eigenlijk is bij deze verkiezingen niet zozeer het personage van Trump belangrijk, dan wel het fenomeen Trump. Een fenomeen dat, helemaal zoals de Brexit vijf maanden geleden, maar nu met een nog grotere duidelijkheid en op spectaculaire wijze de onstuitbare opkomst van het populisme in de wereld illustreert. Natacha Polony verwoordde dit heel juist: dit fenomeen “is slechts de vertaling van een onderstroom die alle westerse maatschappijen dooreenschudt: de revolte van de kleine middenklasse die in haar identiteit gedestabiliseerd is door de vloedgolf van de globalisering, die de arbeidersklasse al had verpletterd”.

Op dit moment zit het belangrijkste pijnpunt inderdaad in het steeds groter wordende wantrouwen van de volkeren in de politieke, economische, financiële en media-elite. Wie vόόr Trump heeft gestemd, heeft in de eerste plaats gestemd tegen een systeem, waarvan Hillary Clinton, het redelijk verlepte symbool van de geïnstitutionaliseerde corruptie, een voorbeeldige presentatie gaf. Ze hebben gestemd tegen het “moeras van Washington”, tegen de politieke correctheid, tegen George Soros et Goldman Sachs, tegen de verwaandheid van de beroepspolitici, die de democratie willen confisqueren voor hun eigen profijt, tegen de show business die de Clintons ter hulp hebben geroepen. Deze golf van woede is onstuitbaar gebleken.

Breizh-info.com: Afgezien van deze overwinning, is het verschil in stemmen aanzienlijk. Hoe verklaart u dit? Gaat het hier om de laatste opstoot van blanken en Amerikaanse indianen, die demografisch bedreigd worden door de zwarten en de latino’s?

Alain de Benoist: In de Verenigde Staten zijn de stemmen van de mensen één zaak, die van de kiesmannen een andere. Het meest opmerkelijke en het meest onverwachte is dat Trump het gehaald heeft bij de kiesmannen. Uiteraard mag men aannemen dat hij voornamelijk de blanke arbeidersklasse overtuigd heeft, waarvan een aantal stemmen voordien naar Bernie Sanders gingen (in die zin is een stem voor hem ook een stem van een maatschappelijke klasse).

Maar een stemmenanalyse in etnische termen, hoe interessant ook, zou te beperkend zijn. De analyses die in de loop van de volgende weken ongetwijfeld zullen gemaakt worden, zullen aantonen dat Trump ook bij latino’s (de “Trumpistas”) en zelfs bij de zwarten stemmen heeft gewonnen. De eigenlijke kloof is elders te zoeken. Het gaat tussen twee groepen, waarvan de ene groep Amerika beschouwt als een land van mensen die zich allereerst Amerikaan voelen, en de andere groep die het land louter als een politiek opgedeelde arena ziet met categorieën en drukkingsgroepen, die alle hun eigenbelang willen doordrukken ten nadele van de anderen. Trump sprak de eerste groep aan, Hillary Clinton de tweede.

Breizh-info.com: Men zou de politieke lijn van Donald Trump grosso modo kunnen omschrijven als eerder liberaal binnen de eigen grenzen en eerder protectionistisch naar buiten toe. Lijkt u dat interessant? Is het niet dit “binnenlands” liberalisme dat het Front National mist om door te breken in Frankrijk?

Alain de Benoist: De situatie in beide landen is niet te vergelijken en de vorm die het populisme er kan (of moet) aannemen, is dat evenmin. In de Verenigde Staten is de rancune tegen het Establishment verweven met het idee dat de beste regering altijd diegene is, die het minste regeert. Deze liberale verzuchting naar “steeds minder bemoeienis van de staat” zit in het DNA van de Verenigde Staten en niet in dat van de Fransen, die in de huidige crisistijd van de overheid net meer bescherming verlangen dan ooit tevoren. In tegenstelling tot wat u zegt, zou het Front National er naar mijn mening alle belang bij hebben om zijn kritiek op het liberalisme nog meer te verscherpen.

Wat het gelijktijdig toepassen van een “binnenlands liberalisme” en een “buitenlands protectionisme” betreft, dat zou een acrobatentoer vragen. Er bestaat niet zoiets als een liberalisme dat enerzijds dit zegt, en een liberalisme dat anderzijds het tegenovergestelde zegt. De beginselen van het liberalisme impliceren tegelijkertijd een vrije handel en vrij verkeer van mensen en kapitaal. Men kan natuurlijk van deze regel afwijken, maar dan verlaat men het liberale pad. Het is heel duidelijk dat de Verenigde Staten met Donald Trump niet zullen ophouden één van de drijvende krachten van het kapitalistische systeem te zijn en dat ze daarvan bovendien de meest brutale en roofzuchtige versie zullen tonen. Hoewel hij geen Wall Street-personage is, beantwoordt Trump overigens zelf vrij goed aan het beeld van de ontspoorde kapitalist.

Breizh-info.com: Het Front National bejubelt de overwinning van Trump. De Franse rechterzijde lijkt in te storten. Wie gaat hiervan de vruchten plukken?

Alain de Benoist: Waarschijnlijk niet zo velen. Marine Le Pen was de eerste (samen met Poetin) om Trump te feliciteren, en dat is heel normaal. Eerder komisch is dat alle politici zowel van links als van rechts zich op voorhand luidruchtig verheugden in een overwinning van Clinton, die hen zo “evident” leek, en dat zij morgen bij Donald Trump een goed figuur moeten slaan, hem in hun midden moeten verwelkomen op internationale topontmoetingen, hem zonder twijfel ooit op het Elysee moeten ontvangen, en dit na hem met massa’s beledigingen en minachting overladen te hebben.

De leidende klasse zit op hetzelfde niveau als de heren van het mediacircus. De overwinning van Trump is voor hen even “onbegrijpelijk” als de Brexit in juni laatstleden, het “neen” in het Franse referendum van 2005, de toenemende populariteit van het Front National enz. Ze begrijpen het niet, want om dit te begrijpen zouden ze zichzelf in vraag moeten stellen, waardoor ze politiek niet zouden overleven. Vandaar dat ze er niets beters op vinden dan het reciteren van steeds dezelfde mantras zoals de “haatpredikingen”, de “demagogie” en het “gebrek aan cultuur” waarin het gepeupel zich zou wentelen. Hun concepten zijn achterhaald. Ze willen de werkelijkheid niet zien, nl. dat de volkeren hun buik vol hebben van een indirecte democratie die niets meer voorstelt en van een expertocratie die systematisch de problemen ontkent, waarmee de gewone man in het dagelijkse leven te kampen heeft.

Lenin heeft ooit gezegd dat revoluties ontstaan, wanneer men aan de basis niet meer wil en men aan de top niet meer kan. Maar de geïnstalleerde elite is niet in staat om dit in te zien, zelfs niet wanneer de grond onder hun voeten wegzakt. Moet je hen horen “uitleggen” wat zojuist gebeurd is. Bekijk daarbij hun verwrongen en verlamde gezichten. Ze hebben Clinton tot in de laatste minuut als overwinnaar bestempeld en willen nu voor geen geld ter wereld de oorzaken van hun vergissingen onderzoeken. Ze begrijpen absoluut niets. Dat soort mensen is onverbeterlijk.

Breizh-info.com: Heeft Marine Le Pen geen lesje geleerd, nu zij in een heel gematigd discours spreekt van een “vredig Frankrijk”, terwijl Trump de agressieve en vastbesloten kaart speelde?

Alain de Benoist: Men begaat een vergissing te denken dat wat goed gewerkt heeft in de specifieke context van een land ook automatisch zal werken in een ander land. Trump, de “clown miljardair”, heeft tijdens zijn campagne onthutsende en gewelddadige voorstellen gelanceerd, die in Frankrijk ondenkbaar zouden zijn. De vastberadenheid daar bovenop impliceert niet noodzakelijk agressiviteit. De slogan van een “vredig Frankrijk” was enkele maanden geleden heel goed te verechtvaardigen. Het zal u niet ontgaan zijn dat het Front National deze nu bij het naderen van de verkiezingen achter zich gelaten heeft.

Breizh-info.com: De kandidatuur van Donald Trump werd in het bijzonder ondersteund door Alt-Right en door een legertje jonge virtuele militanten, die volop video- en fotomontages gebruikten of spotprenten, om Donald Trump te steunen via humor. Is dit het einde van het traditionele militantisme? Is dit het begin van een nieuwe tijd, die van het digitale activisme en het gebruik van humor?

Alain de Benoist: Het is evident dat internet en de sociale netwerken vanaf nu een bepalende rol spelen in het politieke leven, maar de medestanders van Trump waren niet de enigen die hier gebruik van gemaakt hebben. De aanhangers van Hillary Clinton zijn niet achter gebleven. Maar als er sprake is van een “digitaal activisme”, dan zijn het vooral de onthullingen van Wikileaks waaraan men moet denken. Die hebben, zoals u weet, een beslissende rol gespeeld in de Amerikaanse verkiezingscampagne. Naast Donald Trump is de grote winnaar van deze verkiezingen Julian Assange.

Breizh-info.com: Welke gevolgen verwacht u voor Europa? Voor de wereld?

Alain de Benoist: Er is alle reden om aan te nemen dat de gevolgen even talrijk als belangrijk zullen zijn, maar het is te vroeg om hierover nu al te speculeren. Net zoals Hillary Clinton voorspelbaar was (met haar was een oorlog met Rusland zo goed als zeker), net zozeer blijven de intenties van Donald Trump relatief vaag. De grote lijnen van zijn politiek in het Witte Huis afleiden uit zijn donderende campagneverklaringen zou op zijn minst roekeloos zijn, zo niet naïef. Trump is geen ideoloog, maar een pragmaticus.

Men mag ook niet vergeten (en ook hier gaat de parallel tussen Frankrijk en de Verenigde Staten niet op) dat de president van de Verenigde Staten helemaal niet zo veel macht heeft als men hem aan deze kant van de Atlantische Oceaan wel toedicht; hij zit gekneld tussen het Congres en het Hooggerechtshof. Des te meer, omdat het militair-industriële complex ook een belangrijke rol speelt.

Overigens denk ik dat de Europese “Trumpisten” niet noodzakelijkerwijs aangename verrassingen gaan beleven. Dat Donald Trump zich in de eerste plaats zal bezighouden met de belangen van zijn land, is absoluut normaal, maar hieruit volgt niet dat dit samengaat met onze belangen. “America firs”, dit betekent ook: Europa ver daarna! Na decennia van allerhande buitenlandse interventies en van zogenaamd neoconservatief imperialisme, zou een terugkeer naar een zeker isolationisme een goede zaak zijn, maar die kan ook een keerzijde hebben.

Laten we niet vergeten dat geen enkele Amerikaanse regering, noch een interventionistische noch een isolationistische, ooit pro-Europees gezind was!

Interview door Yann Vallerie

Vertaling Tina van der Heyden

No comments yet.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.